Menú de páxinas de navegación

A rede de colectivos A Ría Non Se Vende exixe a retirada do rascuño do anteproxecto de Lei de Protección e Uso Sustentábel do Litoral coa que o goberno pretende substituír a actual Lei 22/1988 de Costas.

No rascuño non se dá pontada sen fío. Vinte e tres páxinas que, de se aprobaren, modificarán totalmente a situación das costas voltando ao descontrol dos anos sesenta, setenta e oitenta. As costas ficarían menos protexidas e máis ocupadas e urbanizadas que coa Lei 22/1988. Máis unha vez pretenden socializar as perdas, ben por redución do uso público e das funcións ecolóxicas, como polo aumento dos custos económicos ao termos que pagar as indemnizacións por desastres ambientais, que de seguro non van facer máis do que medrar. A pesar de xustificar a nova lei en gañar seguranza xurídica, esta é moitísimo máis arbitrária que a anterior e produciría máis reclamacións xudiciais.
Só dous son os pontos a priori positivos: a obrigatoriedade tanto da inscrición rexistral dos bens de dominio público marítimo-terrestre (DPM-T) como da publicación na web do MAGRAMA das liñas de delimitación (cousa que se comezara a fazer), e o outorgamento de concesión aos Bens de Interese Cultural que ocupan o DPM-T.

Outras novidades non necesariamente negativas son a posibilidade de permitir tanto na servidume de protección como no DPM-T (neste último caso só excepcionalmente) a publicidade integrante das instalacións ou actividades permitidas, ou que o canon de ocupación das concesións outorgadas a entidades náutico-deportivas para o desenvolvemento de actividades non lucrativas se reduza nun 75%.
No entanto, voltarían a ficar sen seren reguladas actividades cada vez máis habituais nas praias como a prática do surf, e tampouco se estabelece medida ningunha no referente á conservación e recuperación dos ecosistemas litorais.
Pola contra,a lei saca da manga a xa chamada “cláusula anti-Algarrobico” que daría facultades ao Delegado do Goberno para suspender actos e acordos ilegais adoptados por entidades locais que afecten a integridade, non só do DPM-T senón tamén da servidume de protección. Agroman tres cuestións sen resposta: a utilidade dunha figura política, centralista e descoñecedora da Lei, a posíbel invasión de competencias no caso de se suscitar o incumprimento da Lei en servidume de protección non afectando nen mesmo indirectamente ao DPM-T e a ausencia de solucións para os milleiros de construcións ilegais levantadas desde o ano 1988 até hoxe, ben no DPM-T como (moi especialmente no caso da Galiza) na servidume de protección, e que fican pendentes de derrubamento.

Mais a cerna do anteproxecto é a modificación dunha serie de artigos e disposicións da Lei de Costas 22/1988 que procuraban o uso público do DPM-T e a liberación progresiva das súas ocupacións, e que de ser aprobada favorecería a urbanización do litoral e a perpetuación das construcións e dos usos privativos nese dominio público. As principais mudanzas serían:
· Aumento dos períodos de concesión xa outorgados de 30 anos (ou 30 máis 30 nalgúns casos) a 75 anos. Por exemplo, a celulosa da ría de Pontevedra podería ficar até o ano 2063.
· As concesións en DPM-T pasarían a se poder transmitir intervivos, o que producirá o seu comercio.
· As autorizacións en DPM-T pasarían dun máximo dun ano a catro. En moitos casos perderíase o concepto de autorización de tempada aproximándoa demais á concesión.
· A redución do concepto de DPM-T. O máis grave é que, a pesar de se seguir a falar de “onde chegan as ondas nos temporais meirandes coñecidos”, o ponto 2 da disposición adicional segunda dálle a volta ao dicir: “A Administración Xeral do Estado revisará as delimitacións nos casos nos que o límite interior da zona marítimo-terrestre se fixara tendo como referencia os meirandes temporais coñecidos, cando estes, de acordo coas referencias comprobadas das que se dispuxeren, non alcanzaran o límite estabelecido na delimitación, en cando menos cinco veces, nos dez anos inmediatamente anteriores á data na que se praticara a delimitación, ou no defecto de referencias coñecidas nese período, nos dez anos inmediatamente anteriores á entrada en vigor da Lei”. Isto implica que daí en diante se usarían os máximos temporais ordinarios como referencia, o que obrigaría a refacer todas as delimitacións, cos problemas xurídicos que implicarían cando nesta altura na Galiza está aprobada a delimitación do 99% da costa. Outra consecuencia é que o DPM-T recuaría, o que favorecería a permanencia de construcións e usos que, mesmo só por seguranza de bens e persoas, deberían ir desaparecendo co tempo. Os temporais extraordinarios levaríano todo por diante, mais a reconstrución pagaríamola entre todas e todos.
· A publicación, sen xustificación ningunha, dun listado de dez vilas onde o DPM-T do que facían parte zonas urbanizadas ficaría sen efecto.
· A exclusión dos terreos inundados artificialmente para cultivo mariño e das salinas marítimas do DPM-T.
· A diferenciación interesada entre praias urbanas e naturais cuxo fin non se coñecería até se publicar o real decreto que aprobaría o regulamento que habería desenvolver a nova Lei, porén, disque facilitaría a ocupación privativa para os usos especiais en detrimento dos usos comúns (libres, públicos e gratuitos).
· As construcións existentes en servidume de tránsito pasarían a ter un mellor tratamento, equivalente ás situadas no resto da servidume de protección. O máis preocupante é que se o Ministerio non emite relatorio favorábel dous meses despois da solicitude, este se consideraría positivo.
· Por último, respecto á servidume de protección hai dous pontos moi graves. O primeiro, a posibilidade, excepcional mais real, de que se poida reducir nas rías a largura de 100 m a 20 m con acordo do concello, administración autonómica e estatal en función duns criterios topográficos e hidrográficos escuros. A segunda, a da disposición transitoria segunda que di que no prazo de dous anos desde a entrada en vigor da nova lei núcleos ou áreas que non estiveran clasificados como urbanos en 1988, mais que contasen con determinados sevizos públicos e que estivesen en áreas transformadas e aptas para a edificación ou consolidadas na metade ou máis da superficie e que actualmente teñan certificado de urbanos, poderían pasar de ter unha servidume de 100 m a 20 m.

De saír adiante este anteproxecto e ser aprobado como lei, con certeza o aumento da urbanización da costa estatal, en especial na galega, o incremento na privatización dos usos no DPM-T e a progresión no gasto público para indemnizar e tratar de paliar o danos provocados polos temporais e as vagas de mar tornaríase real. A anterior lei 22/1988 ficaría en saco roto e, en vez de reforzar a protección e a conservación, acompañando a recuperación da franxa litoral, despois das desfeitas urbanísticas e a degradación realizadas tanto no dominio público marítimo-terrestre como nas áreas de servidume desde a súa aprobación até a actualidade. Pola contra, preténdese legalizar o ilegal, absolvendo de responsabilidade as neglixentes actuacións das distintas administracións públicas competentes (incluída a propia Direción Xeral de Costas e Xefaturas Provinciais), que fixeron caso omiso en moitos dos casos ante tales desfeitas coincidindo co boom urbanístico das dúas últimas décadas, feito que rexeitamos.

Un comentario

  1. que fixeron caso omiso en moitos dos casos ante tales desfeitas coincidindo co boom urbanístico das dúas últimas décadas, feito que rexeitamos.

Trackbacks/Pingbacks

  1. A Ria Nom Se Vende exige a retirada do rascunho do Anteprojecto que subtituiria a actual Lei de Costas - [...] A Ria Nom Se Vende exige a retirada do rascunho do Anteprojecto que subtituiria a actual Lei de Cost...…

Deixe un comentario

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *